Anderhalve maand geleden besloot ik dat het verstandig was dat ik na zeer lange tijd weer zou beginnen met anticonceptie. Na wat rond gevraagd te hebben kwam ik erachter dat mijn omgeving daar ook zo over dacht. Mijn liefde vond het ook een goed idee maar ik verdenk hem ervan dat hij andere redenen heeft voor het gebruik van anticonceptie dan de rest van mijn omgeving. Maar ik ben verliefd dus ik keek hem alleen maar aan met mijn liefste glimlach en wazige blik. Zelfs de huisarts was denk ik opgelucht want ik hoefde alleen maar te bellen en het werd al klaargelegd bij de apotheek. Alsof ze er al op zaten te wachten. Zo zie ik dat in mijn hoofd dus gebeuren dat ze s’morgens tijdens het overleg voor die dag bij elkaar zitten en dat dan gezegd word; vandaag verwachten we toch een telefoontje van mevr. ze heeft nu toch geringe tijd een nieuwe man in haar leven en met het oog op haar opleiding en nieuwe baan mogen we ook vandaag weer hopen dat haar ogen geopend worden. Dan pakken ze elkaars handen en doen een schietgebedje. Leuk zou dat zijn toch, dat je eindelijk in de wereld eens een keer geen nummer bent.
Nu ben ik een maand geleden begonnen met de pil. Dat moest gebeuren op de eerste dag van de menstruatie want dat zou het beste werken volgens de mensen die daarvoor geleerd hebben. Waar ik bang voor was gebeurde ook. Het gebeurde allemaal. Mijn lichaam kreeg een klap op zijn mieter van die nephormonen dat ik meerdere keren per dag mezelf over reling van mijn balkon wilde gooien. Niet echt natuurlijk maar het was behoorlijk duister in mijn hoofd. Gelukkig wist ik waardoor het kwam dus gewoon blijven lachen en zwaaien en doorgaan. Ook het vloeien stopte gewoon niet. Ik heb er een halve container aan maandverband,inlegkruisjes en tampons doorheen gejaagd. Ik had er de hele Noordzee mee kunnen droogleggen, echt waar. Dat is ook wel een beetje hoe het voelde. Luieruitslag was er niks bij. Ondertussen joegen die hormonen door mijn lijf alsof de oorlog uitgebroken was en mijn eigen hormonen spontaan allemaal onderdoken.
Ik heb mezelf 3 maanden gegeven om dit te proberen en anders ben ik er helemaal klaar mee. De vraag blijft ook dat ik toch echt niet de enige kan zijn die hier last van heeft. Ook denk ik zeker te weten dat als alle vrouwen zouden stoppen met die nephormonen in hun lichaam te gooien het nu wereldvrede zou zijn. Sommige zijn al zo lang in de greep van de vijandige hormoon dat ze misschien niet eens weten dat ze eigenlijk een heel lief karakter hebben. Jammer is dat. Om nog maar te zwijgen over het feit dat er ook een kleine reden aanhangt om de man tevreden te houden om er niet zo’n vacuüm getrokken worstje van te hoeven maken tijdens de plezierige minuutjes.
Het is ook niet zo dat ik constant boos of agressief ben. Het gaat er meer om dat ik mij niet helemaal mijzelf voel. Over 2 dagen begin ik met mijn tweede strip. Ik geef nog niet op en heb vertrouwen dat het goed gaat komen. Dat ik langzaam terug kom naar mijzelf en deze hormonen alleen doen wat ze moeten doen en niet mijn hele karakter daarbij betrekken.