Om een beetje goed te kunnen functioneren in het leven is het wel van groot belang dat je gezondheid meewerkt. Ik heb dat onderdeel van het leven de afgelopen tijd een tikkeltje genegeerd of over het hoofd gezien want vier weken geleden werd ineens keihard terug gezet naar standje nul. Ik had voor de tweede keer in zeer korte tijd mijn keel en keelamandelen in volledig protest. Mijn keelamandelen waren zo opgezet dat zelfs een slok water 24 uur nodig had om erdoor te glijden. Gelukkig zijn er medicijnen die dat soort dingen kunnen verhelpen en zodoende was het al best snel weer rustig. Het enige was dat ik lichamelijk mij totaal uitgeput voelde, ik kon letterlijk en figuurlijk niet meer. Dus ik heb mezelf weer naar de huisarts gesleept en ook hij was het erover eens dat er een beetje bloed geprikt moest worden. Gelukkig zei hij nog niet hoeveel bloed want anders was ik daar al van mijn graatje gegaan.

Na een aantal dagen kreeg ik de uitslag en het bleek dat mijn vitamine D veel te laag was. Ook had ik pfeiffer gehad zei ze. Kijk ik ben heel eerlijk als ik zeg dat ik heus niet alle dagen mijn leven door een zonnige bril bekijk. De afkorting FML is in de wereld geholpen omdat mensen mij zagen lopen. Nee, dat is te gortig natuurlijk maar ja ik gebruik de afkorting regelmatig. Maar wie doet dat nou niet? Maar door deze uitslag werd alles even helemaal op pauze gezet want mijn batterij was leeg. Veel momenten van de afgelopen weken weet ik ook gewoon niet meer omdat ook mijn concentratie en denkvermogen op vakantie waren.

De lichamelijke ongemakken die bij een tekort aan vitamine D komen kijken zijn ook een tikkeltje zorgwekkend. Dat ik mij officieel bezorgd maakte was het moment dat ik mijn tanden aan het poetsen was en ik met een pittige kracht de bende in de wasbak spuugde en het leek alsof ik een moord gepleegd had. Alles onder het bloed. Mijn tandvlees kwam blijkbaar ook in opstand. Als vrouw zijnde ben ik na al die jaren wel een beetje bloed gewend en er niet meer zo van onder de indruk dus ook nu reageerde ik met alleen maar een paar opgetrokken getekende wenkbrauwen.

Ook een bijkomend dingetje was dat mijn hele slaapritme weg was. Mijn lichaam gaf niet meer aan dat ik moe was en dus moest gaan slapen of wanneer ik wakker moest worden. Ik dwong mijzelf elke avond om om half 11 in bed te gaan liggen en met ademhalingsoefeningen mijzelf in slaap te wiegen. Heb het ook geprobeerd met zingen maar dat werkte averechts. Ik heb een grote fantasie dus in no time bedacht ik er een publiek bij en zat ik rechtop in mijn bed een show weg te geven. Uiteindelijk viel ik met een ademhaling van een non dan in slaap om vervolgens na twee uurtjes badend in het zweet en uitgekleed wakker worden. Klaarwakker was ik en het zandmannetje was ergens aan de andere kant van de wereld dus daar had ik niks aan. En zo gingen er dagen voorbij dat ik maar twee uurtjes per nacht sliep. De wereld verdubbelde aan aantal inwoners want ik werd hartstikke paranoia van dit hele gedoe.

Nu na vier weken en een ruim aantal vitamine D shots in de vorm van een ampul gaat het gelukkig stukken beter met me. En die ampullen zijn echt het smerigste wat ik ooit vrijwillig achter in mijn keel heb gegooid maar het is voor een goed doel. Ik pluk er nu al de vruchten van en ik ben zo blij te kunnen melden dat ik over 24 uur mijn eerste dienst er weer op heb zitten. Dat ik weer lekker aan het werk mag en onder mijn lieve collega’s kan zijn. Maar dat je na je 30e aftakelt klopt echt. Of ze zeggen dat tegen me omdat overgewicht takelt je af ook zo lullig klinkt. In dit geval heb ik het dus beide. Verder dan dat ben ik hartstikke gezond en gelukkig dus het kan alleen maar beter worden.