Er gebeurd nogal wat in de wereld de laatste tijd. En ook al zijn er genoeg leuke dingen om over te schrijven wil ik toch even een probleem aanhalen die ook op zeer grote schaal gebeuren. Een aantal weken geleden moest mijn beste vriendin een lelijke situatie ondergaan waar ze niet onderuit kon. Namelijk dat haar relatie uitging na zoveel jaar omdat meneer verliefd geworden was op een andere dame. En dat was hij al een onacceptabel lange tijd.

Kijk, ik ben heus niet vreemd met het onderwerp aangezien het al vaak voorbij gekomen is in mijn leven en ik ben ook niet naïef met dat soort taferelen. Het punt is dat ik weiger het normaal te gaan vinden. Dat een relatie niet loopt, niet leuk meer is en de liefde totaal weg is dat kan gebeuren. En daar stopt het voor mij. Want vanaf daar ga je praten. Met je mond welteverstaan. En met de persoon waar je lief en leed mee deelt ongeacht hoelang je samen bent. Niet met je telefoon waar een app op staat die je toegang geeft tot de vele vrijgezelle mensen die zich daar bevinden. Te gaan doen alsof je vrijgezel bent terwijl je nog naast de persoon zit waartegen je je snavel zou moeten opentrekken om te gaan vertellen dat het niet meer zo knus is.

Ik heb altijd gezegd met het hand op mijn hart dat ik ook gewoon mens ben en er van alles kan gebeuren in een relatie wat pijn kan doen. Maar vreemdgaan hoort daar niet bij. Ze mogen mij publiekelijk stenigen op het marktplein als ik het wel doe. En is het dan vreemd dat ik dat dan ook verwacht van de persoon waarmee ik alles deel wat me lief is? En dat is dus ook wat mijn beste vriendinnetje dacht. En dan toch is het daar ineens. De persoon waar je zoveel van hield voelt dus niet alleen meer hetzelfde voor je maar hij is ondertussen ook alvast gaan zoeken naar iemand die zijn ego wel genoeg kan strelen. Zonder ook maar het lef te hebben jou op tijd in te lichten en daarmee zeer kostbare minuten, uren en dagen van jou leven in te nemen. Er is geen grotere egoïsme dan dat.

Niemand in deze wereld heeft het recht om de kostbare tijden van iemand anders leven te nemen. Daar is het te kort voor. Om nog maar te zwijgen van de intense pijn die het doet als de ander je wereld in een paar seconde overhoop haalt. Waarom zijn mensen zelfs in een relatie zo egoïstisch dat ze liever zichzelf warm houden met anderen dan de armen die er al zijn en vaak nog wel vol liefde zitten te willen gebruiken. Waarom denken mensen zo vaak dat het gras groener is aan de andere kant. Laat ik hier even vermelden dat het toch heel vaak uiteindelijk nooit echt een upgrade is naar beter. Het gras is namelijk niet groener, het zag er van een afstand gewoon groener uit. En als je daar achter bent kan je vaak niet meer terug. Achter je is het leven namelijk doorgegaan. Verdriet is verwerkt en overwonnen en waarom wil je je leven nog delen met degene die je gebroken heeft?

Kunnen we niet gewoon afspreken dat we goed zijn voor elkaar? Dat we met elkaar praten en liefhebben. Voor elkaar vechten als het even moeilijk gaat en ten alle tijde onthouden dat er ook een moment was dat je keihard voor elkaar gevallen bent. Accepteren dat tijden veranderen en mensen soms ook. Verlies elkaar niet uit het oog en respecteer elkaar. En ook als het gras dan even niet zo groen lijkt je het met elkaar verzorgt en samen de stoeltjes erbij zet met een goed glas wijn en geniet omdat het tenminste wel jullie gras is. Samen is altijd leuker dan alleen.