De zomer zit er lekker in en klapt ons lekker hard in de giegel. In iedergeval wel in mijn mini villa op één hoog. Ik heb het punt bereikt dat ik de hitte een warm welkom heb gegeven maar wel met de afspraak dat ik dan zonder enige vorm van kleding in huis mag rondlopen. Dus de hitte en ik zijn nu beste vrienden. Van mij mag dit het hele jaar wel zo blijven zolang er maar koud water uit de douche blijft komen. Want ook al is het bloedje heet dat is geen reden om niet fris te blijven. Je wil toch niet een heel eigen ecosysteem creëren met bebossing en noem het maar. Zulke dingen gaan snel met dit weer. Blijf fris lieve mensen.

Vanochtend ben ik toch even mijn zweethut uitgevlucht om even bij mijn ouders een duik in het zwembad te nemen en gelijk ook maar gebruik te maken van het middageten. Mijn broertje met zijn prachtige gezin was daar ook en net terug van vakantie hadden die genoeg verhalen. Op een bepaald moment gaat het onderwerp toch ook richting de vakanties van vroeger met ons gezin. Toen bleek ook dat ik op sommige vakanties een iets andere herinnering heb dan mijn geliefde bloedverwanten. Ik ben officieel het bewijs dat je dus wel degelijk bepaalde gebeurtenissen uit je geheugen kan verwijderen omdat om wat voor reden dan ook het een tikkeltje gênant was.

Zo dus ook de vakantie naar Boppard. Dat bevindt zich in Duitsland. Voor het geheel is het prettig om te weten ten opzichte van de afstand waar Boppard ligt. Ergens daarvoor kreeg ik mijn eerste echte vriendje. Serieuze verkering was het en gezien mijn intensiteit nam ik het serieus tot het hoogste niveau. Maar voor mijn ouders was het niet serieus genoeg om toestemming te geven dat hij mee mocht. Dus twee weken zonder de jongen waarvan ik waarschijnlijk dacht dat ik 80 kinderen van hem zou krijgen. Ik was 15 jaar, die pubertijd is zo’n ramp ook gewoon.

Het verhaal is dus vanuit mijn mede gezinsleden plus de vrienden waar we altijd mee op vakantie gingen. Ik heb dit namelijk allemaal diep weggestopt. Om vele redenen waarschijnlijk. Dit is dus wat er gebeurde, vlak voor de Duitse grens op zo’n mottig parkeerplaatsje krijg ik een smsje van mijn toen zeer serieuze verkering dat hij het wil uitmaken. De reden weet ik nog wel en dat had te maken met dat hij ging studeren en heel graag zo’n smoezelige corpsbal wilde gaan worden. Maar het drama wat daar dus is ontstaan heeft de gehele vakantie van de gehele groep enorm beïnvloed. Mijn verdriet ging door tot zelfs aan het melodramatisch met mijn discman in mn oren over de Rijn uitkijken. Alsof ter plekke mijn hele wereld in was gestort. Van dit alles heb ik absoluut geen flauw idee meer. We zijn uiteindelijk twee keer naar dezelfde camping geweest en ik heb alleen maar de herinnering van één keer. En die is gewoon hartstikke knus.

Nu na zoveel jaar, zoveel gebroken harten kan ik echt eerlijk zeggen dat eigenlijk geen één man het echt waard is om een traan om te laten. Laat staan een hele vakantie te laten verpesten voor mijzelf maar zeker ook voor iedereen die mee was. Dit is bij deze dan ook een beetje mijn excuus blog. Ik stop het allemaal weer lekker diep weg hierna. Gelukkig achteraf dat hij niet de man was waarmee ik voor altijd zou blijven want wie was ik dan wel niet geworden. Ik ben toch veel te luidruchtig en lager op de sociale schaal dan een corpsbal. En ik ben er trots op. Ik loop ondertussen lekker met mijn naakte lijf door mijn mini villa en gelukkig te zijn met het leven dat ik nu heb. Had ik dat toen daar aan de Rijn maar bedacht.