Hier zit ik dan weer achter mijn laptop. Wetende dat deze blog niet echt luchtig gaat worden, ook al zal ik dat uiteraard wel proberen. Hoe graag zou ik willen dat mijn blog een keertje zou gaan over hoe vervelend het is om de vuilnis buiten te moeten zetten of elke dag weer bedenken wat je moet koken. Irritante maar gewone alledaagse dingen. Maar ik wil graag een heel belangrijk onderwerp aanhalen. Een onderwerp die mij enorm kwetsbaar gaat maken. Daarom zal ik vanuit mijzelf praten zonder bevestiging te vragen van mijn lezers of zij dit ook zo ervaren. Het gaat hierom mijn mentale gezondheid die zo af en toe mij enorm in de steek laat. Ik weet altijd wat de reden is en het pakt mij op een moment dat mijn hedendaagse leven op een top zit van drukte. En het grijpt mij hard, ik word namelijk ziek. Teveel werken, te weinig afleiding en te weinig slaap. Dan is het klaar en krijg ik hoge koorts. Mijn lijf gaat letterlijk en figuurlijk in staking op het moment dat mijn hoofd niet meer kan.

Daar zit ik dan weer voor de 80.000e keer te janken onder de douche. Ik wil graag leven, blij zijn en onbezorgd. Maar onbezorgd kan allang niet meer. Er zijn al teveel woorden gevallen die nooit meer uit mijn hoofd gaan. Mijn glas is altijd halfvol met herinneringen die nooit meer terug gedraait kunnen worden. De andere helft vul ik met positieve en mooie momenten. Ten alle tijden mijzelf beschermend om niet nog meer schade op te lopen. Dat is een gevecht die ik zo nu en dan verlies. Daar is soms maar een klein zetje voor nodig en soms duurt het weken voor die grens bereikt is. Dat kan een berichtje zijn die mij laat beseffen dat voor sommige mensen mijn uiting van emoties of verwerking een lachertje is of iemand tegenkomen uit mijn verleden die ik niet wilde zien. Dat komt bovenop mijn glas die al halfvol is en ik weet dit gaat overstromen. Maar ik wil niet dus vecht terug. Geloof mij als ik zeg dat ik absoluut tevreden ben met mijzelf en ik wil niks veranderen aan wie ik ben. Ook als ik absoluut geen zin meer heb in deze slechte camping die het leven heet dan ben ik nog tevreden over mijzelf. Want we moeten het ermee doen, ik kan niet naar de winkel om een nieuwe schone persoonlijkheid te halen. De onschuld en onbezorgdheid terug halen. Het is allemaal al jaren geleden.

Ik ga hier weer doorheen zoals ik alleen weet hoe dat moet. Alle pijnlijke woorden, leugens en de bewuste krenkingen die mij zijn aangedaan moeten langs komen. Er zijn dagen dat ik mijn bed niet wil uitkomen omdat de buitenwereld enorm gevaarlijk lijkt. Dat ik mijn schild en zwaard tevoorschijn moet halen om eruit te kunnen gaan. Dat schild en zwaard zijn in dit geval mijn koptelefoon en zonnebril. Het kost soms uren en soms dagen maar ik kom er telkens weer uit. Ik ben geen tikkende tijdbom, ik ben de vrouw waar het onschuld uitgepraat, uitgeslagen en misbruikt is. Er zijn mensen geweest die voor hun eigen ego mij naar beneden moesten halen om er zelf beter uit te komen. En ik heb lichamelijke pijnen doorstaan die ik nooit iemand op deze wereld zou gunnen. Maar die pijn staat in de schaduw als het gaat over de psychische pijn. Waarom zou je iemand dat aan willen doen? De vraag die ik nooit, na geen enkele gebeurtenis beantwoord heb gekregen. Het erge is ook dat ze er geen van allen echt beter op geworden zijn. Ik was alleen maar een tijdelijke ego boost en toen het opgebruikt was aan de kant gezet.

Als je de moeite hebt genomen tot hier door te lezen dan bedank ik je alvast voor je moeite en tijd, ik waardeer het enorm. Gelukkig bestaan mijn dagen echt voornamelijk uit fijne en mooie momenten. Er zijn momenteel alleen maar mensen in mijn leven die mij op waarde schatten en dat laten weten in lieve woorden. Je mag al mijn liefde en energie hebben als je mij kan beloven dat je er liefde en energie voor terug geeft want ik ben geen onuitputtelijke bron. Ook ik heb voeding nodig ook al lijkt het alsof ik genoeg reserves heb.

Laat mij duidelijk maken dat ik het hier absoluut niet zozeer over 1 persoon heb maar over meerdere en gebeurtenissen die ik misschien zelf ook had kunnen stoppen maar niet gedaan heb. Ik zou er alles voor over hebben om weer ergens onschuldig in te kunnen stappen. Die intense verliefdheid die je laat stoppen met functioneren. Maar dat gaat niet meer gebeuren, ook al lijkt het mij heerlijk. Je mag een nieuw persoon niet laten boeten voor de daden van zijn voorgangers maar de daden zijn te groot en het vertrouwen kapot gemaakt.

Dit is niet alleen als ik iemand leer kennen maar gewoon in mijn alledaagse dingen. Stomme grapjes, een haast binnensmondse opmerking of iemand die een dubbelzinnige opmerking maakt. Ik zal altijd lachen en als er dan gecheckt word of ik begrijp dat het een grapje was zal ik altijd ja knikken. Door de jaren heb ik een dikke huid gekregen maar die moet af en toe even uit. Soms moet ik de herinneringen langs, moet de schade weer een opnieuw bekeken worden. Zijn er littekens genezen? Wonden weer netjes dicht of nog een beetje open? Wat doet het met mij als ik het glas probeer leeg te gooien zodat ik wat meer ruimte krijg voor een nieuw invulling. Maar er blijft altijd iets achter. Littekens verdwijnen niet meer en sommige wonden zijn nou eenmaal blijvend. Dus moet ik zo af en toe even ontzettend goed voor mijzelf zorgen. Lief zijn voor mijzelf want ik eis altijd het uiterste. Wat ik vooral hoop is dat er misschien op een dag iemand mij ziet met alle schade en toch denkt dat het knus is. Zodat ik misschien die liefde die ik diep in mijzelf heb aan iemand kan geven die dat verdient. Want geloof mij, geen van allen hebben die ooit verdient. Ze hebben allemaal alleen maar genomen. Lichamelijk is er niks meer van te zien. Geestelijk is het zo af en toe een complete chaos. En de enige die weet hoe ermee om te gaan ben ik zelf.

*Ik wil graag een liedje delen die precies alles zegt, maar dan ook echt alles!!! MEAU – Dat heb jij gedaan