Dat niet alles in het leven bloemetjes, bijtjes en suikerspin is dat weten we allemaal. Dat ook niet elk onderwerp grappig verteld kan worden zal ook niemand ontkennen. Vandaar dat ik jullie mee wil nemen naar 2 jaar terug. Ik was net in een relatie die opbouwende was, we woonde net een tijdje samen. Het was zoals ik mij herinner een hele fijne zomer, we woonde net samen en alles liep rustig. We planden een weekendje Luxemburg stad omdat ik zo ontzettend van Luxemburg hou. Het is zo prachtig daar en ik wilde dat graag aan hem laten zien. We hebben zo ontzettend genoten samen van de stad en sliepen in een heerlijk hotel. Na dat weekendje was ik nog een weekje vrij en kwam heerlijk tot rust zoals dat hoort in vakanties. Het laatste weekend van mijn vakantie besteedde ik bij mijn vriendinnetje op de bank voor een knus avondje, haar vriend en de mijne gingen een drankje doen in de kroeg. Maar de hele avond had ik al vreselijke buikpijnen waarvan ik dacht dat ik ongesteld moest gaan worden. Dat werd met het uur alleen maar erger en toen er na ongeveer een dubbele dosis paracetamol de pijn nog steeds niet weg was begon ik mij toch zorgen te maken. Het zal toch geen miskraam zijn vroeg ik mij af, maar ik kon mij niet voorstellen dat ik zwanger kon zijn aangezien dat dat jaren geleden door een ziekenhuis duidelijk gemaakt was dat ik zonder medische hulp nooit zwanger zou kunnen raken. Dus toen de pijn niet meer te houden was besloot ik dat ik naar huis wilde. Ja naar huis inderdaad, het ziekenhuis kwam niet eens in mij op.

Eenmaal thuis nam ik een warme douche en ging in bed liggen. Meneer lag naast me en was in no time vertrokken uiteraard maar de pijn bleef aanhouden. Uiteindelijk midden in de nacht drong het tot mij door dat ik naar het ziekenhuis moest want dit was geen opkomende menstruatie meer. Eenmaal bij de huisartsenpost was ik vrij snel aan de beurt en legde mijn klachten neer bij de dokter die mij direct vroeg te plassen in een bekertje. Met een bekertje urine vertrok hij even later naar een ander kamertje en kwam terug met een positieve zwangerschapstest. Dat gevoel daar aan die tafel in die kamer zal ik nooit meer vergeten. Ik voelde voor heel even een ongelofelijke blijdschap die ik nog nooit ervaren had. Helaas haalde de dokter mij bijna gelijk weer van de wolk met de mededeling dat ik mij moest voorbereiden dat het niet goed zat en hij vroeg mij om op de behandeltafel te liggen. Nadat hij mij lichamelijk onderzocht had kwam hij dan ook met de woorden; dit is waarschijnlijk een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. En ik moest maandag gelijk naar de gynaecoloog om een echo te laten maken. Daarmee ging ik weer naar huis.

Die maandag in het ziekenhuis werd vastgesteld dat ik inderdaad een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. Het was zich gaan nestelen tussen mijn linker eileider en baarmoeder en nu was mijn lichaam begonnen het af te stoten wat gepaard ging met krampen die gelijk stonden aan het hebben van weeën. De gynaecoloog had er vertrouwen in dat mijn lichaam dit zelf aankon en hoefde ik niet in het ziekenhuis te blijven. Om de dag moest ik bloed gaan prikken om te laten checken dat het zwangerschapshormoon begon te dalen en elke dag standaard tussen half 4 s’middags en 8 uur in de avond had ik aanvallen. De pijn en het verdriet zal ik niet vergeten. Na 5 dagen dit zo te hebben gedaan stond ik onder de douche en zei tegen het hoopje cellen in mijn buik dat het goed was om los te laten. Ik kon niet meer, de pijn was niet meer vol te houden. Om half 10 die avond voel ik dat ik naar de wc moet dus ik sta om en loop naar het toilet. Ik voel al dat ik veel bloed verlies. Als ik op de wc een wc papiertje pak en mezelf schoon veeg zie ik het liggen op mijn papiertje. De pijn is ter plekke weg maar de tranen lopen over mijn wangen. Ik laat het in het toilet vallen en spoel door en met dat ik het weg zie glijden slaat de paniek me om het hart. Ik schreeuw en huil dat ik het heb doorgespoeld en ben totaal de weg kwijt.

Dit is vandaag 2 jaar geleden dat het die avond was dat de krampen begonnen. De aankomende week zal ik net zoals vorig jaar er bij stilstaan. In mijn hoofd rekenen hoe oud het nu anders ongeveer geweest zou zijn. Hoe mijn leven er dan eventueel uit had gezien en hoe vreselijke anders mijn leven momenteel is. Nieuwe deuren opengaan waar ramen sluiten. Ik ben onwijs dankbaar dat ik van kleine dingen al gelukkig kan worden en dat het zeker niet meer mijn gedachten beheerst maar die ene week in het jaar geef ik mijzelf de ruimte omdat het voor mij een plekje in mijn leven heeft.