Sinds een aantal weken heb ik een nieuwe baan die als alles een beetje meezit mij naar een nieuwe carrière gaat leiden waar een diploma bij inbegrepen zit. Nu is dat allemaal geweldig maar er zijn ook bepaalde aspecten die ten kosten gaan van dit hele project. Ik ben een vrijgezelle vrouw van over de 30, ik kan best lekker multitasken maar mijn huiswerk maken tijdens een knus etentje met een mannelijk persoon tegenover mij of nog erger huiswerk moeten maken op mijn handen en knieën met op het hoogtepunt meer blij zijn dat mijn opdrachten zijn afgerond dan met hem is denk ik niet iets wat mij een ring gaat laten dragen. Nu is mijn liefdesleven momenteel evengoed al niet iets waar ik lekker mijn niet gesprongen eitje over kwijt kan en ik zie het niet echt veranderen. Het is dus tijd voor schoon schip. Op eventuele toekomstige serieuze kanshebbers word een slot gedaan en de koelkastmannen gaan richting de vriezer. Alles is ten slotte langer houdbaar in de vriezer. Mocht u de term “koelkastman” niet begrijpen dan verwijs ik u graag naar mijn blog die de naam “terug op de markt” draagt.

Het is natuurlijk niet zo dat ik compleet onbereikbaar ga zijn want ik heb mijzelf niet aangemeld bij het klooster en ook mijn eitjes nog niet laten invriezen. Ik heb gewoon het keuze menu iets ingekort. Laten we wel zijn, een korter keuze menu is voor iedereen nou eenmaal overzichtelijker. Er zijn bedrijven die nog een voorbeeld kunnen nemen aan mijn efficiëntie. Dus voordat mijn opleiding in februari gaat beginnen is ook mijn gehele privé leven aangepast en klaar voor de totale focus. Het zal mij niet meer gebeuren dat ik ergens halverwege de weg naar mijn doel afgeleid word door iets dat op een hoopje langs te weg ligt en door mij weer opgekalefaterd moet worden.

Het enige dilemma blijft dat ik natuurlijk nog te maken heb met die eeuwige alarmbellen die afgegaan zijn jaren geleden. Die aanwezige klok in mijn hormonale systeem die zegt dat het tijd is om te gaan baren. Nu lijkt mij dat ook echt enig en mijn kinderwens mag ook zeker niet verdwijnen maar hoe en wat dat zich gaat voortzetten heb ik nog geen flauw idee van. De tijd zal het wel leren want uiteindelijk heb je niks echt zelf onder controle en zeker niet op dat gebied. Dat is het lastige van op latere leeftijd pas je echte passie op werkgebied gevonden te hebben. Ik zou als het kon nu ook graag nog wat uitstel willen vragen op mijn vruchtbare jaren maar dan ook weer graag op mijn levensduur. Alles komt bij mij nou eenmaal wat later. Mijn pubertijd heeft mij gewoon een aantal jaren langer beziggehouden dan bij anderen denk ik. Dat is niet erg want ik heb op deze manier wel grotere en soms pijnlijkere lessen geleerd die ik ontzettend nodig had om op de plek te laten komen waar ik nu ben. En vanaf hier kan het alleen maar beter worden omdat ik hoe dan ook mijn grote passie gevonden heb door middel van het werk wat ik nu mag doen met geweldige collega’s. De rest zal vast ergens onderweg wel op zijn plek vallen.