Na een aantal weken wennen aan mijn nieuwe baan, nieuwe collega’s en nieuw werkrooster ben ik weer een beetje geland in het land van de sociale. Ik ben zo dankbaar dat ik zulke toegewijde familie, vrienden en wormvormige aanhangsels heb in mijn leven want ik ben niet de gezelligste geweest. Maar er is weer tijd voor leuke activiteiten in mijn vrije tijd en gaan mijn oren weer langzaam open voor wat er allemaal met de wereld gebeurd is in de afgelopen weken. Nou het was wel even een dingetje wat een beetje spanning opleverde en dat deel ik natuurlijk graag met jullie ook al is het nog steeds super gênant om te delen.

Ik was dus 2 weken aan het werk bij mijn nieuwe baan waar ik met zo ontzettend veel plezier ben en zo ook op een mooie frisse zondagmorgen. De afstand naar de werkplek kan ik lopen dus zo wandelde ik rustig die kant op en was uiterst tevreden met mijn leven en overdacht ik zo de eerste 2 weken die voorbij waren gegaan. Ik kan je rustig zeggen dat ik mij op een klein wolkje bevond, wat tegelijkertijd dus ook keihard tegen mij gebruikt ging worden. Ik loop rustig de oprijlaan op van mijn werk en kijk omhoog naar de appartementen links van mij om te kijken of er al een persoon is die een wuivende hand van mij kan gebruiken waardoor ik niet doorheb dat er een stoeptegel iets hoger ligt dan de rest van zijn tegelvriendjes. Ik blijf met de zool van mijn schoen daar iets achter hangen en voel mijn totale evenwicht op vakantie gaan. Ik val recht voorover en mijn handtas, die ik met zoveel trots draag vanwege het geweldige merk wat erop staat en omdat het een cadeau was, zwiebert gelijk een halve kilometer verder. Met mijn handen vang ik de val op en daarbij schuift mijn rechterhand door en besluit mijn huid wel op dezelfde plek te blijven waardoor er een open stukje hand ontstaat. Met mijn linkerhand vang ik mezelf op maar alleen nog aan de kant van mijn pinkje.

Dit gebeurd er als je valt op een iets oudere leeftijd. Het eerste wat je denkt is oh nee, oh nee ik hoop niet dat iemand mij gezien heeft. Daarbij kijk je wanhopig om je heen om dat bewijs vast te stellen. Daarna moet je zo subtiel mogelijk weer opstaan als dat tenminste mogelijk is en ook dan blijf je zo scherp mogelijk je omgeving in de gaten houden want de schaamte is op dat moment echt totaal uit de pan gerezen. En daarna komt het besef van pijn. Je wilt huilen maar de schrik zit te hoog om de tranen te laten komen en nog steeds wil je niet dat er iemand ziet dat je staat te blèren omdat je zojuist op de meest gênante manier ten gronde gegaan bent. Zulke momenten zijn kwesties van seconde maar het kan je reputatie maken of breken ik zeg het je. En nu nu moet je van mij weten dat ik absoluut tevreden ben over mijzelf maar ook realistisch. Ik ben een grote vrouw en niet zozeer in de lengte dus ik snap tot op heden niet dat niemand mij heeft voelen vallen want die smak had op zijn minst de gebouwen moeten doen trillen op hun grondvesten. Ik bespeur bij mijzelf ook een kleine teleurstelling dat dat niet gebeurd is want dat had mooi gestaan in de plaatselijke krant die toch al veel te weinig nieuws te melden hebben.

De dag heb ik mijn arbeid zo goed en kwaad als het ging volbracht en daarna ging het snel bergafwaarts. Heb een week thuis gezeten met een open wond op rechts en zwaar gekneusd op links. Ineens had ik hulp nodig bij mijn dagelijkse behoeften die voornamelijk bestaan uit eten en baden. Mijn handen moesten 80.000 keer weer opnieuw schoongemaakt en verbonden worden. Wat een drama en dat terwijl ik net 2 weken bij mijn nieuwe baan begonnen was. Soms denk je dat er met je gespeeld word. Gelukkig ben ik alweer helemaal het bezige bijtje en is de wond netjes genezen en is mijn gekneusde hand langzaam steeds minder pijnlijk. Maar ik heb mijn lesje wel geleerd en dat is dat na de verjaardag met de 3 en de nul alles heel langzaam minder zeker word in het leven zoals het vertrouwen in de coördinatie tussen hoofd en voeten. Maar ik blijf lopen want er is nog veel te veel te zien en te ondernemen.