Het leek mij een leuk idee om de dag na mijn laatste werkdag een gezellig feestje te geven bij mij thuis. Dat komt voornamelijk voort omdat ik zo slecht ben in afscheid nemen dus ik dacht als ik nou een feestje geef dan hoef ik op mijn laatste werkdag nog niet echt afscheid te nemen van iedereen omdat ik veel van hun dan de volgende dag weer zie. Heel grappig om te zien hoe ik mijzelf soms op die manier voor de gek kan houden. Natuurlijk werkte dat in de praktijk totaal anders en was ik een emotioneel wrak toen de laatste dag van arbeid aangebroken was. Maar dat komt niet alleen omdat ik zo drama ben maar ook door mijn lieve collega’s die er voor gezorgd hadden dat ik ook de hele dag een reden had om te janken. Super lief wat er allemaal geregeld was, vooral de 100 wc rollen die mensen persoonlijk beschreven hadden en die ik nu dus voor de rest van mijn leven bewaar. Dat word hilarisch op het moment dat ze ooit mijn testament gaan voorlezen. En de 100 wc rollen worden nagelaten aan de grootste poeperd uit de familie. Tegen die tijd zal vanzelf wel bekend worden die dat zal zijn.

En zo kwam de avond van mijn afscheidsfeestje thuis. Voor degene die het nog niet goed begrepen heeft, ik woon dus in een appartement. Dat betekend dat je niet zomaar even een feest kan geven. Daar dien je toch je medebewoners van op de hoogte te stellen. Dus stelde ik met mijn buurvriendin een brief op die bij iedereen in de brievenbus ging en ik belde de politie om alvast door te geven dat iedereen die zou bellen om te zeiken over geluidsoverlast ze gewoon konden ophangen. Laten we eerlijk zijn, de politie heeft ook wel wat beters te doen. Dat vond de politie dame aan de telefoon uiterst attent van mij dus ik dacht wat kan er nou nog misgaan. Misschien had ik daar wat langer over moeten nadenken want er kon dus nog wel meer fout gaan dan alleen een beetje geluidsoverlast. De dames die mij hielpen met het feestje kwamen namelijk met een reteleuk ideetje. Confettibommen, dat zou toch helemaal te leuk zijn en zo gezellig. Ik voorzag dat dat niet zo leuk zou zijn in de praktijk maar ze wisten mij te overtuigen of zoals ze dat in de volksmond noemen, ik liet mij dus omlullen. Achteraf denk ik nog steeds dat dat het moment was dat ik erachter kwam dat ik niet goed functioneer bij groepsdruk maar het was allemaal al te laat. Het kwam doordat 1 van de dames zei dat het zulke leuke confetti was. Roze piemels van crêpepapier. Nu ben ik absoluut niet tegen piemels maar wel als ze langskomen in de vorm van crêpepapier. En dan vooral in combinatie met een omgevallen glas of fles drank of frisdrank. Ik was teveel in de minderheid om duidelijk te maken dat het een slecht idee was dus ik ben gezwicht. Groepsdruk is iets waar je achteraf aangifte over zou moeten kunnen doen is mijn mening.

Zodoende geschiedde dat het feestje gezellig op gang kwam en de eerste 2 confettibommen ter ontploffing gebracht werden. Op dat moment waren er nog niet zoveel mensen en de drank bleef gewoon nog op de tafels staan omdat de mensen de tafels nog zagen staan. De uren verstrijken en het is lekker druk, de sfeer zit er goed in en zoals altijd krijg ik te horen dat mijn muziek helemaal verschrikkelijk is. Het is ook lastig uitleggen aan mensen dat ik misschien wel in een dorp woon maar wel in het verkeerde land of misschien zelfs wel continent. Mijn muzieksmaak is namelijk verre van Nederlands. Van Nederlandse muziek krijg ik echt totale gal aanvallen en ik vind het is mijn feestje dus je luistert maar gewoon braaf naar de afrobeats die mijn woonkamer vullen.

Helaas is het wel dat hoe later het word hoe moeilijker het word de boel onder controle te houden en je gaat niet iedereen persoonlijk controleren op de hoeveel alcohol die iemand in zijn lichaam laat lopen en zo kwam het dat een genodigde de alcohol liever weer terug wilde geven in mijn toilet. Het toilet was te ver en dus werd dat mijn hal en vooral mijn mooie koperkleur geverfde muur in de hal. Gelukkig had ik een ruim aantal uur ervaring opgedaan in de facilitaire dienst en dus pakte ik in alle rust mijn schoonmaak spullen en begon ik zonder kokhalzen de boel op te ruimen. Helaas was de genodigde niet genoeg bij kennis te beseffen dat het misschien beter was om richting de voordeur te lopen dus ging hij weer gezellig in de woonkamer zitten. Ik was de hal nog aan het dweilen of ik hoor in de woonkamer iemand schreeuwen NEE niet hier. En toen kwam dezelfde genodigde met zijn mond vol met zijn maaginhoud weer richting toilet lopen maar helaas was die bezet. Er was geen seconde tijd om na te denken dus ik duw hem mijn badkamer in en schreeuw dat hij in de wastafel verder mag gaan. Helaas was in de woonkamer er ook al een deel op de grond terecht gekomen dus kon ik daar zo weer verder. Bedenkt u ondertussen even dat er overal ook nog steeds roze confettipiemels lagen….van CRÊPEPAPIER. Vlak daarna gaat er een glas over de grond en bij de dranktafel valt een fles om. Zoals ik al zei op een bepaald moment zien de mensen de tafels ook niet meer. Nu weet iedereen wat er gebeurd als crêpepapier nat word. Door wat voor vloeibare substantie dan ook. Inderdaad het word een papje. Er was geen houden meer aan en dan word mijn lijntje dus heel kort. Dan is het korte metten maken met de situatie dus heb ik de hele bombarie het appartement uitgeholpen en zijn we naar de kroeg gegaan.

Ondertussen heeft het hele zooitje lekker een nachtje kunnen marineren op mijn woonkamervloer en toen de volgende dag ik ging schoonmaken met mijn dames bleven er overal roze piemels in mijn vloer achter want de kleurstof was erin getrokken. Dit is dus waarom je geen confetti wil op je feestje. Wel heb ik vreselijke lol en een fantastisch afscheid gehad want wie krijgt er nou een heel weekend afscheid van je collega’s? Ik zie de afdrukken in mijn vloer dan ook gewoon als een mooie herinnering.