Het gezegde gaat dat als er een deur dichtgaat er een andere deur opent. De afgelopen weken lijkt dat inderdaad een beetje het geval. Ik had eigenlijk met mijzelf afgesproken nooit over mijn werk te bloggen maar het voelt nu bijna verplicht om het wel te doen. Vanwege het feit dat ik na 7,5 jaar nu mijn laatste werkweek in ga. Een aantal weken voordat mijn collega’s hoorde dat onze zo geliefde werkplek ging sluiten had ik al ontslag genomen vanwege het feit dat ik een nieuwe baan had en nu zit mijn opzegtermijn er dus bijna op. Het voelt alsof ik mijn lieve collega’s achterlaat op een zinkend schip en als ik ze allemaal kon meenemen had ik dat zeker ook gedaan. Maar helaas ik heb niet de lotto gewonnen van miljoenen dus dat gaat niet. Zoveel herinneringen, situaties waar ik liever niet meer aan terug denk maar nog meer aan situaties waar ik wel graag aan terug denk. De keer dat ik nog op de zaterdagochtend werkte en mijn lieve collega’s besloten dat als er een bepaald nummer op de radio zou komen ze mij kwamen opzoeken om voor mij te dansen. En het gebeurde, ze stonden er allemaal. De keer dat ik mijn collega’s de stuipen op het lijf joeg toen ik vertelde dat ik de aanwezigheid van een geest voelde op de werkplek. Die angstige gezichten vergeet ik nooit meer. De band die je opbouwt met bepaalde collega’s omdat je nou eenmaal 7 a 8 uur per dag en soms nog meer samen werkte. Ik heb geprobeerd elke dag er iets van te maken ook al ging dat soms niet. Ik heb geleerd niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn collega’s op te komen als ik voelde dat bepaalde dingen onrechtvaardig waren. Het laatste jaar heb ik mogen meedraaien in de keuken en schoonmaak en dat was het moment dat ik heel duidelijk voelde dat dat mijn ding was. Elke pauze kwamen mijn collega’s naar de kantine om daar even bij te komen, te ontspannen en wat te eten. Het voelde als een voorrecht dat ik daarvoor mocht zorg dragen met mijn collega’s. Even een praatje, een lekkere maaltijd of alleen maar een vriendelijke glimlach. Het klinkt misschien vreemd maar ze zijn allemaal in mijn hart gaan zitten.

Nu is het dus vanaf 1 november tijd voor een nieuwe baan. De keuze om de ouderenzorg in te gaan was niet zo moeilijk omdat ik dat al zo lang graag wilde maar nooit daadwerkelijk de stap maakte. En nu gaat het dan toch echt gebeuren. Het zal een grote verandering zijn in allerlei opzichten maar heb er ontzettend veel zin in ook al heb ik nog geen flauw idee wat er allemaal op mij af gaat komen. Maar de reden dat ik deze keuze nu heb gemaakt is niet alleen vanwege het feit dat mijn huidige baan onzeker werd. Ik ben ook realistisch over mijn privé leven. Ik ben vrijgezel en heb geen kinderen. Nu wil ik absoluut niet dat je denkt dat ik het opgegeven heb maar ik ben realistisch dat ik niet mijn leven wil laten afhangen van het feit dat ik wel of niet ooit een gezin mag krijgen. Ik heb genoeg liefde te geven en ik vind het belangrijk iets te doen met mijn leven zodat mocht kinderen baren toch niet mijn weg mag zijn in dit leven ik wel een baan heb waar ik mijn liefde kwijt kan. En wat is nou mooier dan voor mensen mogen zorgen die hun hele leven ook hun best hebben gedaan voor anderen en zichzelf en dat de tijd komt dat dat niet meer gaat. Dat willen wij toch ook graag voor onszelf als wij een leeftijd hebben bereikt waarop dat niet meer gaat? Ik in iedergeval wel.

Nu zal ik je nog even meenemen naar een ander nieuwtje uit mijn leven. Sinds een week of 2 is er een hond in mijn leven gekomen. De zorg voor hem deel ik met mijn buurvrouwen dus het is eigenlijk een gedeelde voogdij hond maar het gaat super goed. Wat een gezelligheid brengt dat met zich mee en hij luistert ook goed dat is iets wat ik niet gewend ben van mijn vorige huisgenoten en dat terwijl dat ook allemaal mannetjes waren. Maar ook in dit geval ging het gezegde op waar een deur dichtgaat gaat er een andere deur opent. Voor lange tijd had ik ook een vogel, een valkparkiet om precies te zijn, die ik met liefde verzorgde. Nu was het weer tijd om haar kooi te verschonen en ik zette haar in het metalen frame van de kooi even op het balkon zodat ik haar bak kon schoonmaken. Ware het niet dat het raampje van haar voerbakje niet dichtzat dus toen ik haar wilde ophalen van het balkon was de kooi leeg. De vogel was letterlijk gevlogen. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ze echt een bitch was en niet haar best deed een beetje aardig voor mij te zijn. Zelfs bij het voerbakje in de kooi hangen kon ze al naar me blazen en soms happen. In dit geval kunnen we dus beter spreken van waar een vogel verdwijnt komt er een hond voor in de plaats.