Om in het leven met beide benen op de grond te blijven staan heb je eerlijke mensen nodig. Dat is tegenwoordig nog best lastig want iedereen lacht naar elkaar maar hebben toch sterk de neiging je rug te gebruiken als dartbord met een hakbijl. Gelukkig ben ik al jaren gezegend met een beste vriend die confetti in mijn leven strooit. Al 17 jaar gaan wij als een soort van siamees organisme door het leven. Alles word tot in de meest vreselijke details besproken en doorgesproken dat het dusdanig uitgemolken is dat we er allebei een powernapje van moeten doen. Deze confettiman kwam uit de kast in de meest verwarrende periode van je jonge jaren. De pubertijd, die tijd dat iedereen minimaal 10 minuten heeft besteed aan het overdenken van zijn of haar geaardheid. Ik zou liegen als ik daar niet bij hoorde. In die tijd had ik hele mooie vriendinnen dus je snapt wel dat daar even over nagedacht moest worden. Uiteindelijk bleek het mannelijk geslacht het te winnen. Maar hij kwam uit de kast en ik was toen blijkbaar al heel open met die zaken want ik kan mij niet herinneren dat ik er echt heel moeilijk over heb gedaan.

Door de jaren heen hebben wij van alles met elkaar meegemaakt. We gingen van pubers die de straten van het dorp als catwalk gebruikte op de liedjes van Britney Spears tot “alle ogen op ons” dansjes in de plaatselijke kroeg. Daarna kwamen we allebei toch al snel in een serieuze relatie. Laat ik hierbij even duidelijk vermelden dat we dat allebei met een andere man hadden voordat hier de raarste verhalen over rondgaan. Na een aantal jaar kwamen we in dezelfde periode weer terug bij onze ouders vanwege de verbroken relaties van ons en hebben we elkaar opgevangen zoals alleen echte vrienden dat kunnen.

Uiteindelijk werd alles weer knus en gezellig uiteraard en gingen we verder met ons leven maar we waren hechter dan ooit. Nu na al die jaren is hij mijn anker die zo stevig vastligt dat ik zeker weten zou verdrinken als hij uit mijn leven zou vertrekken. Natuurlijk heeft het ook minder leuke kanten. Zo is hij absoluut geen fan van mijn gezang en laat dat nou net datgene zijn waar ik zo van hou. Je hebt weleens van die te blije ouders die hun kind staan toe te juichen terwijl de rest zijn oren dichtdrukt. Hij is het tegenovergestelde. Ik noem het gaybitchen. Dit omdat hij nou eenmaal gay is en ik zulke kritieken bitchen vind. Maar ik vind persoonlijk natuurlijk dat ik een gouden keeltje heb.

Zo kwam het dat op een onbewaakt moment mijn nieuwe liefde oog in oog kwam te staan met de man die al 17 jaar de confetti rondstrooit in mijn leven. Ineens besefte ik mij hoe belangrijk het voor mij was dat deze twee mannen een goede eerste indruk van elkaar kregen. En ik had er geen enkele controle over. Ik dacht terug aan de vreselijke situatie waar mijn coffettiman midden tussen mij en die lelijke ex gezet was en toe moest kijken hoe ik met de grond gelijk werd gemaakt. En daar zat hij nu te praten met mijn nieuwe mooie liefde en zijn gezicht was kalm en liefdevol. Het stelde mij gerust te zien hoe ze met elkaar in gesprek waren. En zoals jullie weten is het allemaal ontzettend suikerspinnen en zuurstokken tussen ons. En ik probeer nog steeds heel hard te doen alsof ik ergens nog een beetje normaal ben. Maar daar dacht mij confettiman anders over, die greep gelijk even zijn momentje om te gaybitchen over mijn gezang en dat ik dat toch echt een keer aan mijn nieuwe liefde moest laten horen. En dan vooral van het genre Celine Dion of Whitney Houston. Hij vond het blijkbaar belangrijk dat de lat lekker hoog gelegd werd voor me. Ik heb het natuurlijk niet gedaan. Alles op zijn tijd. Op een dag zit ik met beide mannen in de auto en dan zal ik ze eens trakteren op een prive concertje van mij. Met nul procent kans op ontsnappen.