Van alle gebeurtenissen in een mensenleven is de periode waarin 2 mensen elkaar leren kennen toch wel het prettigst als die komt met een gebruiksaanwijzing. In het verleden heb ik weleens heel hard mijn best gedaan om die periode gewoon helemaal over te slaan. Dat ging dan van hoi, hoe is het naar ik denk dat het goed is dat we gaan samenwonen. En of dat dan aan mij lag of niet maakt niet uit want het werkte. Toch kom je er dan na een tijd achter dat een periode van elkaar leren kennen misschien toch wel goed zou zijn geweest. Vooral omdat ik er veel te laat achter kwam dat ik een soort van schepsel binnen had geharkt dat steeds meer en meer de vorm van een parasiet aannam dan van de geliefde man die ik had leren kennen. Dit keer ging ik dat dus niet meer doen. Nee, ik ga deze periode van elkaar leren kennen helemaal aan. Niemand verteld mij hoe dat werkt of wat voor gevoelens daarbij komen kijken. Ik ben dus op mijzelf aangewezen en dat is niet erg als ik absoluut zou weten waar ik mee bezig ben. We zijn de korte periode van de kennismaking voorbij en zitten in de serieuze fase van elkaar leren kennen en hoe we beide dit in ons leven gaan indelen. Dit is dus zo’n moment dat je het gevoel hebt dat je op de catwalk loopt en iedereen zit eerste rang om te kijken hoe je op je giegel klapt. Zodat ze dan achteraf precies kunnen vertellen bij welke stap het verkeerd ging. Maar een waarschuwing vooraf, nee dat zit er niet in. Ik begrijp dat wel. Dit is het gladde ijs. Deze tijd betekent of het helemaal leuk is voor heel lang of dat het absoluut niet gaat werken. Tot zover heb ik heel veel geluk en gaat het super goed. Maar er moeten wel keuzes gemaakt worden. Een gezamenlijke foto als profielfoto op whatsapp? Ja na overleg met de andere helft van de foto was dat geen probleem.

Maar er zijn ook echt serieuze onderwerpen die besproken moesten worden. Zoals het feit dat ik een aantal jaar geleden gestopt ben met anticonceptie in de vorm van de pil. Daar had ik mijn redenen voor die verder ook niks meer zwangerschappen te maken had. Met mijn ex heb ik dat nooit niet eens besproken waar ik nu van denk dat dat eigenlijk best vreemd was. Nu wilde mijn andere helft van de profielfoto dat wel graag even bespreken. Dat snap ik volkomen want de situatie is er gewoon niet naar om nu zwanger te raken. Begrijp mij niet verkeerd het is ten alle tijden een cadeautje maar het zou mijn goedbedoelde nieuwe strategie van elkaar leren kennen wel gelijk door de wc spoelen. Ik ben net in een nieuwe baan met daarbij een opleiding en hij is al in het bezit van een klein mensje dus het is niet zo dat we ons vervelen. Dus uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en opnieuw de pil gehaald bij de apotheek. Over ongeveer 2 weken ga ik daar mee beginnen. Raar voelt dat. Ik weet dat het een goede beslissing is maar ik had nooit gedacht dat ik mijn gigantische kinderwens toch weer op pauze zou gaan zetten omdat dat nou eenmaal een verstandige keuze is. En dat ik dat doe uit eigen wil en niet voor een ander. Dat ik zelf dus nu geen zwangerschap wil zolang ik nog volop in een opleiding zit. Hoe kan dat? Hoe kan ik die keuze maken terwijl alle alarmbellen rinkelen? Ik weet het niet maar ik voel dat het de beste keuze is. Tenzij ik op dit moment van typen toch per ongeluk al zwanger geraakt ben. Dan heb ik de keuze te laat gemaakt. Dan geef ik bij deze ook toestemming om hartelijk om mij te lachen als ik dat bekend maak.

Dit gebeurd dus allemaal in de elkaar leren kennen fase of heb ik dat alleen? Zijn er eigenlijk spelregels? Ik voel mij enorm op mijn gemak met hem en kan absoluut mijzelf zijn. Dat weet ik omdat ik al vraag naar zijn stoelgang. Als zulke gesprekken plaatsvinden weet ik dat ik geen andere rol heb aangenomen dan alleen die van mijzelf. Behalve de pufjes in het bijzijn van elkaar. Dat is me toch een groot taboe mensen. Grote griebels, de afgelopen weken heb ik verschillende mensen ernaar gevraagd en de meningen zijn over geen enkel ander onderwerp zo verdeelt als deze. Vanaf wanneer laat je al je lucht varen of misschien gebeurd het wel helemaal nooit. Wat als je nooit een pufje laat in het bijzijn van de persoon waar je wel andere lichaamssappen mee deelt? Is dat dan een tekortkoming in je relatie? Naar mijn mening verdient niemand het om zijn of haar hele leven met buikpijn rond te lopen dus dat moet gewoon kunnen het is alleen vanaf welk moment ga je dat doen? En ook dat heb ik met hem besproken maar hoe vaak hij ook heeft gezegd dat ik het gewoon moet doen mijn lichaam denkt er nog anders over want er zit geen ontspanning in. Dus voorlopig nog maar even buikpijn dan. Voor al die mensen die deze situaties allang achter de rug hebben zeg ik dikke vette respect. Helemaal leuk en fijn. En voor de mensen die er nog over denken eraan te willen beginnen. Het is heel knus allemaal maar zorg dat je van alle suikers afblijft voor je elkaar voor langer dan 8 uur gaat zien. Op die manier heb je in iedergeval niet teveel last van ongewenste gassen die misschien wel misschien niet op een heel vreselijke ongemakkelijk moment je lichaam kunnen verlaten.