Mijn schat, 5 jaar geleden was dit de laatste avond samen. Je was er al een aantal weken maar daar was ik mij toen helemaal niet bewust van. 5 jaar geleden had ik op dit moment mijn laatste weekend zomervakantie. Samen met je vader was ik naar Luxemburg geweest waar ik de vreselijke drama queen uitgehangen had want ja, hormonen. Dat wist ik toen ook nog niet, heb hem er nooit sorry voor gezegd. Ongelofelijk hoe snel de tijd gaat. Er is zoveel gebeurd in die jaren. Maar deze keer keer kleintje, vind ik het zwaar. Zwaar om aan je terug te denken en aan de dagen die gaan komen. Morgenmiddag om half 3 weet ik dat alles toen anders ging worden. Ik dacht oprecht dat mijn menstruatie zou beginnen maar de pijn duizelde mij destijds. Weet je het nog? Ik was bij vrienden thuis met je vader en het zou een gezellige avond worden. De mannen gingen een drankje doen in de kroeg en ik bleef samen met mijn vriendin thuis. Maar met elk uur dat verstreek werd de pijn heviger schat. In 4 uur tijd nam ik zoveel paracetamol dat ik achteraf mijzelf afgevraagd heb waarom ik die totaal van de wereld was geraakt. We hebben de mannen uit de kroeg moeten halen en zijn naar huis gegaan. Ik kon niet naar het ziekenhuis, dat was nog niet aan de orde vond ik.

Maar weet je nog schat, midden in die nacht heb ik je vader wakker gemaakt. Ik voelde dat het helemaal mis was. Maar je vader was niet zo bekend en Nederlands sprak hij niet. Hij was van mening dat ik mijn moeder maar moest bellen. Ik neem hem dat nu achteraf allemaal best wel kwalijk. Maar gelukkig wilde oma wel mee. Daar zat ik bij de huisartsenpost. Ik dacht dat het mijn blindedarm was, maar die heb ik nu 5 jaar later nog steeds. Stom hé, geen moment gedacht dat jij in mijn lichaam aan het vechten was. Bij de dokter moest ik gelijk even plassen en hij ging een zwangerschapstest doen. Ik weet nog dat ik zenuwachtig moest lachen. Hoe dan een zwangerschapstest? Ik kon toch niet zomaar natuurlijk zwanger worden? Dat hadden ze mij destijds in het ziekenhuis van Almere tenminste verteld. Nou daar was die dan, de dokter had de test voor me op zijn bureau gelegd. Hartstikke positief!! En daar was die klap. In 2 seconde schat, beleefde ik pure blijdschap en totale verdriet. De dokter zei mij gelijk dat het niet goed was met jou in mijn buik. Hij heeft mij onderzocht en kwam tot de conclusie dat je niet op de goede plek zat. Schat, je was blijven plakken tussen mijn linker eileider en baarmoeder. Net als je moeder ben je snel afgeleid. Ik neem het je niet kwalijk.

Dat was een korte begroeting met een afscheid die uiteindelijk 5 dagen heeft geduurd. Mama woonde destijds bij hele lieve mensen op hun erf. In een super fijn en knus huisje. Je vader ging over tot de orde van de dag. Elke dag tussen 4 en 7 uur in de avond besloot je te vechten om eruit te komen. Dat waren heftige momenten. Ik zie mijzelf nog half dansen en puffen naast de buurvrouw die de was ophing buiten. Die pijn vergeet ik nooit meer. Mijn lichaam was aan het overleven om jou een veilig thuis te geven en die was niet bij mij. En ik moest dit alleen doen. Afstand nemen van je zodat we allebei weer op een betere plek zouden komen. Ik zou het allemaal weer voor je overdoen mijn schat. Hoe graag ik je ook had willen houden, het was goed zo. Jou plekje was niet op deze aarde.

En nu? Hoe is het met je schat? Je weet hoe vaak ik mij dat afvraag. Word er wel goed voor je gezorgd? Ben je aan het spelen met de andere kleintjes die geen plekje hebben gekregen op deze aardbol? Je zou zo’n prachtig kindje zijn. Je vader was een Nigeriaan. Hij was niet goed voor mij daarom zijn we niet meer samen. Maar schat je was een plaatje geworden, dat weet ik zeker. Als ik toch 1 keer je stem zou mogen horen. Je mama horen zeggen en zien hoeveel je van mijn karakter zou hebben meegekregen. Je bent mijn grote liefde die altijd onbeantwoord zal blijven. Mama heeft niet zoveel geluk gehad in de liefde door de jaren heen. Dat maakt niet uit want ik ben een sterke vrouw. Maar voor jou blijft mijn hart voor altijd open. Ik praat niet veel over je want dat vind ik heel moeilijk. Je was er ook maar heel even. Maar die weken staan voor altijd in mijn geheugen geschrift. Op een dag hoop ik je toch wel te gaan ontmoeten. Wanneer dat is weet ik niet maar ik hoop dat je in die tussentijd vooral lekker blijft spelen. Dat je plezier hebt en geen zorgen. 5 jaar geleden mijn schat maar het komt goed, dat beloof ik. Op een dag mag ik hopelijk toch weer een beetje voor je zorgen. Zal ik zien hoe mooi je bent en je mama horen zeggen. Die dag is nu nog niet schatje nog even geduld. Maar weet dat ik elke dag voor altijd van je hou.