Het huishouden runnen in je eentje voor jezelf is zo af en toe echt een opgave. Er is namelijk niemand die je helpt herinneren aan het toiletpapier dat op is of dat er alleen nog een lege plastic zak in de vriezer ligt en het brood dus op is. Dus loop je 80.000 keer de supermarkt in voor allerhande zaken maar komt keer op keer weer naar buiten zonder toiletpapier. Zo gebeurde het van de zomer dat mijn lieve buren hun eigen toiletpapier mee namen als ze bij mij voor kwamen zitten. Wat echt een belediging was omdat ik die toen al van de buurvrouw had geleend dus ik had het wel alleen niet uit de supermarkt!! En dat ik dus een aantal dagen mijn lunch in de kantine moest kopen waar ik al zoveel jaar tegen vecht omdat ik anders bang ben dat overal de deurposten verbreed moeten worden omdat ik zowel recht als op mijn zij er niet meer door kan. Alleen zijn is dus in bepaalde zaken gewoon niet efficiënt.

Dan hebben we hier nog de zaak van die ene week per maand waarin het dus niet alleen als vrijgezel maar ook als vrouw hartstikke ondraaglijk is vanwege de opspelende hormonen die als een gek door je lichaam razen en je je allerbeste best moet doen om jezelf onder controle te houden. Dan is er niemand waar je eens lekker ruzie mee kan maken of iets naartoe kan gooien, ik geloof namelijk niet dat ik de enige vrouw ben met die drang. Het voelt soms namelijk alsof het hele universum vind dat je even niet mee mag doen en daar dan ook heel hard zijn best voor doet. Dat je iets uit je handen laat vallen en gewoon serieus 3 pogingen moet doen om het weer op te rapen. En dat je dan tegelijkertijd een loopneus krijgt waardoor het snot uit je neus loopt omdat je bukt en doe dan maar eens je best om te doen alsof dat normaal is tegen degene die toevallig net tegen je staat te praten.

Het ware bewijs werd geleverd toen ik kort geleden op een avond naar huis fietste en de weg overstak bij een kruispunt. Laat dit stukje even goed op je inwerken want ik zeg je die hormonen van mij spelen ermee. Ik stak dus een weg over en er kwam een auto van links met zijn knipperlicht aan om rechtsaf te slaan. Wat betekende dat ik recht over kon steken zonder te hoeven wachten op de auto. En op het moment dat ik de weg op fietste gaf ineens die auto gas en reed hij toch rechtdoor! Nu zeggen mensen altijd dat ze hun leven aan zich voorbij zien flitsen maar ik weet nu dat dat echt alleen een uitdrukking is. Ik dacht namelijk helemaal niks! Misschien heb ik gewoon niet zoveel om aan mij voorbij te zien flitsen maar zelfs dat flitste niet door me heen. Gelukkig raakte de auto mij niet en viel het allemaal best iets mee maar de schrik zat goed in mijn benen.

Het zit al dusdanig in mijn systeem dat ik dus bij thuiskomt gelijk mijn cyclus app checkte want ik voelde al helemaal dat dit niet zomaar een situatie was. En zo gaat dat dan ook met het toiletpapier en het brood in de vriezer. Dat de lege zak daar dan nog wel ligt is dan wel weer een luiheid dingetje van mij maar dikke doei ik kan niet overal aan denken. En laten we eerlijk zijn, de vriezer blijft meestal voor het grote gedeelte van ons leven gesloten vanwege smeltgevaar. Zo zijn er talloze kleine irritatiefactoren die altijd lijken terug te komen. Je bed nog op moeten maken terwijl je naar bed moet, de afwas niet willen doen na 1 bord en 1 glas en dat dan voor je het weet de wasbak vol ligt met vaat van een week oud. En dan geïrriteerd zijn dat je niet gewoon even dat ene bordje en dat ene glas afwast. Nee een vaatwasser zit niet in mijn budget, ik denk ik zeg het even want ik zie je denken. Ondanks dat alles kan ik wel heerlijk genieten van mijn muziek op volle volume en dan in mijn schommel, ja die hangt in mijn woonkamer, heel lang schommelen en meezingen. Ze noemen dat ook wel van uitstel komt afstel maar gelukkig heb ik daar dan ook niemand voor die mij daaraan herinnert.