Dan komt er toch een moment in je leven dat alles op zijn kop gegooid word. Dat moment was voor mij dat ik tante mocht worden van een prachtig meisje waarvan ik echt diep vanuit mijn longen had geschreeuwd dat het ECHT een jongetje moest gaan zijn. Geloof mij die fout maak je echt maar 1 keer. Toen ik vrij snel daarna nog een keer tante werd heb ik dus wijselijk mijn mond gehouden. Het is een leerproces voor mij want het werd mij al snel duidelijk dat ik met baby’s niet zoveel schade kan aanrichten maar het werd een issue toen mijn kleine cookie zelf begon te praten. Opeens was er van alles mis met mijn vocabulaire. En dat kan heel snel escaleren heb ik moge ondervinden.

Zo ben ik met de kleine prinses ineens in een soort van speelse discussie beland waarop deze verstandige tante zegt; ik ga echt niet meer tegen jou praten. Waarop dus vervolgens exact mijn hele zin nagezegd word door dat kleine meisje wat net rond mijn bovenbeen komt. Uiteraard vond ik dat helemaal te leuk maar haar moeder haalde mij gelijk uit die droom door te zeggen dat dat niet handig is vanwege het feit dat ze dat natuurlijk tegen de rest van de mensheid gaat verkondigen. Dat is een lastig puntje voor de juf op het dagverblijf en voor haar ouders die haar nog wat willen aanleren. En papa en mama gaan het misschien nog vaak genoeg horen tegen de tijd ze in de pubertijd gaat hangen. Nog zo’n situatie was knus aan de eettafel bij mijn ouders. Dat is daar elke dinsdagavond feest en af en toe schuif ik aan maar dat ik daar zo af en toe ook de opvoeding onderuit haal is mij ondertussen ook duidelijk geworden.

Dus ik neem je even mee aan die eettafel, mijn papa en mama, schooonzusje,broertje en hun 2 heerlijke kindjes. We hebben gezellig gegeten van wat mams heeft gemaakt. Dat is toch altijd het meest thuiskomen toch? Het eten van je moedertje is altijd fijn voor je buikje en geest. Tenzij je moeder de nodige creativiteit mist dan is eten meer een noodzaak. Dat terzijde, we zitten dus aan de tafel en zijn toe aan het toetje. Altijd feest met dat toetje. Ondertussen haalt mijn moeder een plastic bakje uit de koelkast met iets vloeibaars erin. Zo’n wit bakje waar je je bestelling van de chinees normaal gesproken in krijgt. Ze haalt de deksel eraf en gelijk trekt er een vrij zure lucht de eettafel over. Dat is zeker weten geen zoete saus voor over onze toetjes. Nee mensen, hou je vast!! Het is melkmoes, voor de mensen die het niet kennen google kan je helpen. Het is voor mij het meest onheilspellende wat er in je mond moet, zeker ook vanwege de de geur die tot diep in je reukorgaan trekt. Voor mijn moeder is dat dus thuiskomen dus ik onderdruk zoveel mogelijk mijn mening en laat haar aan de andere kant van de tafel genieten van haar zure prutje. De kleine prinses zit naast haar dat allemaal gade te slaan en vraagt nieuwsgierig; oma wat is dat? Gelijk gaan alle alarmbellen in mijn hoofd af. Ik probeer nog telepathisch contact te krijgen en waarschuwende signalen door te geven dat dat echt de grootste fout is die een 3 jarige kan stellen maar het is al te laat. Het gaat ineens heel snel, oma laat haar lepel vullen met de melkmoes en zegt dan tegen haar kleindochter. Dit is melkmoes, PROEF maar!!!!! Waarop haar moeder, die naast mij zit, ook ineens de mantra hoor herhalen. Ja PROEF maar!!! Ik verlies het heel even als ik kijk naar haar gezichtje die kijkt alsof ze ineens doorheeft hoe de simpele “wat is dat” vraag ontzettend kan escaleren en ze zegt nee. Grote griebels ik voelde me even heel trots tot ik mezelf hoor zeggen, heel goed schat het is ook echt heel vies. Het was lang lang lang geleden dat ik zoveel bestraffende ogen op mij gericht kreeg.

Blijkbaar had ik met die ene zin ook weer de halve opvoeding omver geworpen en zagen alle opvoedkundigen aan de tafel voortaan het eetfestijn naar de gallemiezen gaan. Ik bleef stug volhouden dat los van mijn moeder de rest het ook niet at dus waarom moest zij dat dan wel proven maar het was allemaal al veel te laat. De kleine meid had steun gevonden bij haar tante en voelde zich gesterkt genoeg deze melkmoes aan zich voorbij te laten gaan. Ik weet heus wel dat ik geen opvoedkundige ben. Niet alleen vanwege het feit dat ik nul opleiding heb genuttigd gericht op kindjes of zelf baby’s heb gebaard maar ik weet ondertussen wel dat mocht ik ooit zelf zo’n kleine hummel op moeten gaan voeden ik een enorme hippie moeder ga zijn. Mijn kind gaat op 3 jarige leeftijd zeggen dat hij/zij niet meer wil praten en van eten proeven wat ik zelf ook niet lekker vind gaat ook niks komen. Ik hoop nu al stiekem dat de opvoedkundigen om mij heen dan niet de oorlog verklaren en respecteren dat ik over veel dingen anders denk of mee zou willen geven aan kindjes. Voor nu ben ik ontzettend dankbaar op elke mogelijke manier dat ik voor mijn kleine prinses en prins de rebelse tante mag zijn waar ze lekker gek mee kunnen doen en die soms een aantal grenzen overschrijd als het aankomt op opvoeding. Dat hun papa en mama mij evengoed vragen of ik wil komen oppassen en ze sinds ik alleen woon ze komen logeren en het dan een ontzettende chaos is waar ik zo dol op ben. We eten alleen maar patat, chips en snoepjes en springen op het bed. Ik ga niet veranderen als tante en accepteer de corrigerende blik zo af en toe zolang de kindjes maar blij zijn om hun tante te zien.